สาเหตุที่ดช.อามโน ห่างหายจากการอัพสเปซไปทีละหลายๆวัน ไม่ใช่เพราะว่างานเยอะ, ไม่ว่าง, หาเรื่องมาเขียนไม่ได้, ฯลฯ
แต่บอกอย่างไม่อายเลยว่า “กูขี้เกียจ” .. ผิดมั้ย? ไม่ผิดมั้งเนาะ เข้ามาสเปซทุกวันเพื่ออัพเดท แต่มันขี้เกียจ ก็ทิ้งไว้อย่างนั้นแหละ
รอคราวไหนเข้ามาแล้วไม่มีอาการ “ขี้เกียจ” (อย่างคราวนี้) .. ก็เปิด Writer ขึ้นมาเขียนทึนึง ..

รูปนี้เป็นรูปที่ชอบมากรูปหนึ่ง .. ไม่มีความหมายอะไร ไม่มีจุดเด่น นอกจากสีสัน .. เห็นสีท้องฟ้า ตัดกับสีไฟในโรงยิมฯ (รร.เมืองยมฯ, ทองกวาว ๗)
เสียดายที่ไม่ได้พยายามรีดสีสันของท้องฟ้า และไฟในโรงยิมออกมาได้อย่างเต็มที่ .. คืออารมณ์ตอนนั้นแบบว่า ชิวๆ

กระเป๋าตังค์หาย เป็นครั้งที่ 2 ของชีวิต .. คราวก่อนหายไปเฉพาะกระเป๋าตังค์ (มีสองกระเป๋า ตังค์,บัตร แยกกันอยู่)
แต่คราวนี้ หายไปหมดเลย ทั้งตังค์และบัตร เพราะว่ามีอยู่กระเป๋าเดียว .. หายยังไง ไม่ขอเล่าละกัน เพราะเหมือนจะยาว
เอาเป็นว่า กระเป๋าตังค์หายครั้งนี้ นั่งง่าวไปหนึ่งวัน เพราะไม่รู้จะทำอะไรดี .. ชีวิตช็อตกับความงี่เง่าของตัวเองไปวันนึงเต็มๆ
เสียดายของหลายๆอย่างที่อยู่ข้างใน ไม่ว่าจะเป็นบัตรอะไรต่อมิอะไร มีของอื่นที่ใช้เงินซื้อไม่ได้อีก .. เห้ออออ

เหนื่อยยิ่งกว่า ก็คือต้องไปทำบัตรใหม่ทุกๆใบที่มันหาย ก็มี บัตรประชาชน บัตรนักศึกษา กับบัตรบีเฟิร์ส (ของธ.กรุงเทพ)
ตอนนี้ทำบัตรปชช.กับบัตรบีเฟิร์สเสร็จแล้ว เหลือเจ้าบัตรนศ.เนี่ยแหละ ต้องไปหลายที่ เลยกะไว้ว่าเอาไว้พรุ่งนี้ก่อนละกัน

ทำบัตร Be1st ของธนาคารกรุงเทพ (ครั้งที่สอง)

เมื่อวาน ยังไม่ได้ทำบัตรปชช. กะว่าจะไปทำบัตรบีเฟิร์สก่อน เพราะน่าจะเร็วสุดละ .. เข้าไปเจออิป้ามีอายุหน่อย ถามหาบัตรปชช.
ก็บอกไปตรงๆว่าหายครับ เพิ่งไปแจ้งความมา .. อิป้าแกส่ายหน้าใหญ่เลย บอกว่าไม่ได้ๆ ต้องใช้บัตรปชช.ตัวจริงเท่านั้น
ป้าแกทำหน้าซะ ยังกะดช.อามโนเป็นอาชญากรมา .. ดช.อามโนเลยจากมาด้วยความเซ็งประมาณ 2.5%

วันนี้ไปอีก เจออิป้าคนเดิม ทำหน้าเซ็งๆเหมือนเดิม .. “น้องอายัติบัตรรึยังคะ?” ก็ตอบไปว่ายัง เพราะคิดว่ามาทำใหม่เลยก็ได้มั้ง
ป้าแกไล่ให้ไปโทรอายัติบัตรก่อน ดช.อามโนคิดในใจ … (ทำไมมึงไม่อายัติให้กูซะตอนนั้นเลยวะ ทำไมต้องให้กูโทรไปอายัติเอง)
โทรไปบัวหลวงโฟน (1333) ระบบอัตโนมัติ แต่ขอบอก แม่งงงง เสียงมึงจะเบาไปไหน เร่งสุดแล้ว ก็ยังแทบจะไม่ได้ยิน
คือว่า อู้อี้ๆ ฟังไม่รู้เรื่องเลย .. ในธนาคารก็เงียบๆ แต่เสียงมันเบาจริงๆ เขาให้กดอะไรก็ไม่รู้ ฟังไม่ออก กดไม่ทัน .. รอบแรก วางไปก่อน
รอบสอง โทรไม่ติด อ้าว อิ๊บอ๋ายละ .. รอบสาม ไม่ติด สี่ ไม่ติด ห้า ไม่ติด .. ไปติดรอบที่เจ็ด ที่แปดโน่น
โทรติดแล้ว เหมือนเดิม ไม่ได้ยินเสียงแม่งอีก ตอนนั้นเริ่มหงุดหงิดละ วางสายก่อน .. นับหนึ่งสองสาม แล้วโทรใหม่ พอจับใจความได้ละ

มีบริการอายัติบัตรด้วยระบบอัตโนมัติ ไม่ต้องติดต่อโอเปอเรเตอร์ ดีแฮะ ไม่ต้องคุย
ที่ไหนได้ อายัติไปสองรอบ ให้อิป้าสาวแบงค์เช็ค แม่งยังขึ้นเป็น active อยู่เลย! “เดี๋ยวรบกวนน้องโทรอีกรอบนะคะ”
คราวนี้คุยกับโอเปอเรเตอร์เลย ชัวร์สุด .. หมดเหนื่อยไปล็อตแรก พร้อมกับความเข้าใจว่า ทำไมอิป้าไล่ให้ไปโทรอายัติเอง
เพราะธนาคารต้องตรวจสอบให้แน่ชัดว่า เจ้าของบัตรเป็นเราจริงๆ .. ถ้าเราไม่แจ้งอายัติ จะทำรายการทำบัตรใหม่ไม่ได้เลย แม้จะเป็นสาวแบงค์ก็ตาม!

กลับไปที่เคาเตอร์ พอดีเปลี่ยนมือจากอิป้า เป็นเจ๊อีกคน อายุน้อยกว่าป้า แต่ก็คงไม่มากเท่าไหร่
คนนี้ดีหน่อย ยังพอทำให้เรารู้สึกได้ว่า ที่คุยอยู่น่ะเป็นคน ไม่ใช่หุ่นยนต์ ยังพอดีถามไถ่อะไรกันบ้าง
ถึงตอนกดรหัสบัตร ปัญหามาแล้ว .. ดช.อามโนต้องกดรหัสตั้ง 4 ครั้ง ปกติเขากดกัน 2 ครั้ง แต่พอดีสองครั้งแรก มันไม่เข้า
เจ๊แกเริ่มงงๆ .. “รายเมื่อกี้ก็เป็นเหมือนกันค่ะ” พร้อมกับเริ่มสนทนา ตั้งข้อสังเกตกับป้าคนข้างๆ (คนเมื่อกี้น่ะแหละ ทั้งธนาคารมีกันสองคน)
กว่าจะได้บัตร ก็มีอะไรตะกุกตะกัก ติดนิดติดหน่อยมากมาย .. แต่ตอนนั้นยังไม่ได้คิดอะไรมาก

ได้บัตรแล้ว ลองไปกดดู … “บัตรของคุณมีข้อมูลไม่สมบูรณ์” .. อะไรวะ ทำเสร็จแล้วก็ต้องใช้ได้เลยดิวะ
ย้อนกลับไปถามเจ๊ เจ๊ตกใจ เพราะว่าก่อนหน้าดช.อามโน มีคนทำบัตรเอทีเอ็ม แล้วก็เป็นเหมือนกันเลย กดไม่ได้เหมือนกัน
ไม่รู้ว่าขั้นตอนอะไรตรงไหนผิดพลาดรึเปล่า ตอนนั้นก็ ต่างฝ่ายต่างงืด “น้องจะลองทำใหม่อีกรอบมั้ยคะ” เจ๊ถาม
”ทำบัตรหายสองรอบติดกันเนี่ยนะ?” ป้าทักขึ้นมา .. “ไม่เป็นไร รอบนี้ก็บอกว่าลืมรหัส” เจ๊ตอบ .. นั่นไง เจ๊เริ่มเลี่ยมแล้ว
คราวนี้ลองเปลี่ยนมาให้ป้าทำมั่ง .. เห็นป้าหน้าเคร่งๆแบบนั้น ที่ไหนได้ คุยไปคุยมา ฮากันทั้งป้าทั้งเจ๊
ลูกค้าเยอะ มาเรื่อยๆ ป้ากับเจ๊ก็ป่วงๆฮาๆกันอยู่สองคน .. พอจะให้หายเครียดไปได้บ้าง

มีอยู่ขั้นตอนนึง ที่ต้องใช้บัตรอะไรซักอย่างของธนาคารเนี่ยแหละ เพื่อทำการ authorize ก่อนทำบัตรให้ลูกค้า
ป้าบอกเจ๊ว่า “บัตรนี่ใช้ยังไงเนี่ย ไม่เคยทำนะ” .. อ้าวเห้ย! ตกลงกุเป็นหนูทดลองให้ป้าใช้มั้ย T_T ซึ้งครับป้า ซึ้งเลย
นั่งทำบัตรสองรอบ ถึงได้รู้ว่า ป้ากับเจ๊แกมีวิชามารตั้งมากมาย ^^”

ได้บัตรรอบสองมาแล้ว ลองไปกดดู เหมือนเดิม! เลยกลับไปบอกเจ๊ เจ๊งืดอีก โทรเช็คสาขาดู .. อืม ไลน์เจ๊งค่ะ (เจ๊บอกงี้)
สรุปได้ว่า ที่ทำบัตรไป มันบันทึกข้อมูลไว้ แต่ขั้นตอนสุดท้าย (ซึ่งน่าเป็นขั้นตอนของธนาคาร) มันไม่ complete (เจ๊บอกอีก)
ตอนนี้ระบบกำลัง backup ข้อมูล และจะ complete ให้ประมาณห้าทุ่มของคืนนี้ ยังไงพรุ่งนี้เช้าลองใช้ดู ถ้าไม่ได้ก็มาแจ้งพี่นะคะ (เจ๊พูดส่งท้าย)

ซึ่งตอนนี้ ดช.อามโนได้บัตรมาแล้ว แต่ยังใช้ไม่ได้ ต้องรอใช้พรุ่งนี้เช้า อย่างที่เจ๊บอก

นิทานไร้สาระเรื่องหนึ่ง แต่ดช.อามโนได้ข้อคิดอะไรบางอย่าง

ตอนแรกที่เข้าไปหาป้า (เรียกตอนแรกว่าอิป้าเลย) รู้สึกไม่ชอบใจเลย ไม่ค่อยง้อลูกค้า (อย่างที่อุ๋ยเคยบอก ธ.นี้ไม่ง้อลูกค้า กุเห็นด้วยล้าน%)
รู้สึกไม่เข้าใจ และข้องใช้กับบริการหลายๆอย่างของธ.กรุงเทพ คิดไปถึงว่า ทำไมกูถึงเลือกเป็นลูกค้าธนาคารนี้วะเนี่ย
แต่พอผ่านไปสักพัก ใจมันเย็นลงหน่อย เริ่มเห็นอะไรมากขึ้น (โดยเฉพาะไอ้ที่ฮาๆ) เริ่มเข้าใจ ไอ้ที่เราหงุดหงิดแต่แรก
ที่จริงแล้ว มันมีเหตุผลของมัน .. เหตุผลเข้าท่าซะด้วย เพียงแต่เราเข้าใจมันช้าไปหน่อยเท่านั้นเอง

อะไรก็ตาม ที่ทำให้เรารู้สึกหงุดหงิดเมื่อแรกพบ รู้สึกอยากมีอคติกับมัน
ลองหยุดมองสักนิด ให้เวลากับมันสักหน่อย .. จริงๆแล้วมันอาจเป็นที่เรา ที่มองอะไรไม่ทั่วถึงเอง

หยุดคิด เดินช้าลง มองรอบตัว .. ทำให้เห็น และเข้าใจอะไรได้เยอะดีจริงๆ